لعنت بر سکوتت....

ما انسانها تا ترس ازدست دادنِ کسی را نداشته باشیم سمتش نمیرویم ... تا کسی را رقیب نبینم سمتش نمیرویم... بااو حرف نمیزنم... او را در آغوش نمیگیریم... احساسمان را مجهول میگذاریم و اورا غرق میکنیم... غرقِ در اندوه و حسرت... ما انسانها سایه بودن را بیشتر دوست داریم... علامت سوالبودن را...ما انسانها عروسکهایِ پشتِ ویترین را دوست داریم...ما انسانها دقیقا به طرف عروسکهایِ پشتِ ویترینی میرویم که زیرش نوشته اند:لطفا به آن دست نزدید...غافل از اینکه مجنون ها و دیوانه ها صادق تراند...اگر میگویم مجنون و دیوانه برایِ آن است که انتظار آنان را به این نام نامیده است... باید به آن انسانها بگویی دِ لعنتی...لعنت بر انتظار گذاشتنت... لعنت بر سکوتت.. لعنت بر اینکه نمیدانی یک آغوشِ ساده یِ تو مجنون را لیلی میکند و لیلی را شیدا تر... یک حرف ساده تو آن دو پا را بال میبخشد و آن بالهارا پرواز...دِ لعنتی...تو نمیدانی...نمیدانی... دختر آلبالوها...